غریبه

تویی تنها تویی بالای بی پست              تویی مقصود هرکس کزجهان رست

جدا از آن چه بود و هست و باید             تویی مـــولای نیک و زاهد و پست

تویی دانـــای هر پیدا و پنهان               تویی آگـــاه از آن چـه در قلوبست

دراین دنیاکه دستان بی شمارند             و شیطان با هـزاران دست همدست

خدایی کردی و از لطف و رحمت           نهــادی دست خود بالای هر دست

تویی تنها پنـــــاه روز سختی              دری بگشوده در یک کوچه بن بست

                           تنم اندیشه ام جانم تویی تو

                          فدایت بودنم گر بودنی هست

حباب

چند مولکول هوا نزدیک هم              هریکی شان چون عدم ناچیز و کم

درفضای هیچ بودن مانده و ...            صاف و خالیّ از بیان، فکر و قلم

یادشان می آید از هنگامه ای              کاو نبودن بودشان افسانه ای

خود هوا بودند و کمبودی نبود            هرکجا یا ناکجا کاشانه ای

تا که موجودی شده پیدا شوند              با هویـــّـــــت راهی فردا شوند

در تحـــــرک آمدند از نیستی              وقت آن شد بیخود و شیدا شوند

تا نباشد فرق و قسمی در حساب          جمعشان ازجسم خود بربست آب

چون وجودی بوده ازتحبیب وحب        نام او بر مردمان آمد حبــــــــاب

می شود راهیّ برگشتن به خویش        می کشد سختیّ تنهایی به  نیش

گاه آبش پرتلاطـــــــــــم می شود         گه اسیر از کاستی گه شاد بیش

درمیـــــــــان آب جولان می دهد           رنگ عادت بر وجودش می دمد

لیکن او وزنش کم است و لاجرم          درمسیری رو به بالا می رود

می رسد تا روی آب و بی هواست       کاین هوا خود ابتدا و انتهاست

با حباب دیگـــــــری در روی آّب        می شود جمع وپرازهول وهوی ست

آب هم واقف به کل ماجراست            یاد دارد این حباب اهل کجاست

آن چه داده بازپس می گیرد و ...        آن حباب قصه ها اینک هواست

                                                                             غریبه

خداونــــــدا در این اوضاع و احوال            در این آرامش مملو زجنجـــــــال

در این بحبوحه کاو سگ صاحبش را            بنشناسد ز مـاری خوش خط و خال

در این سیلاب ویــــــــرانیّ سامان           که سرتا سر سیــاهی گشته سیــّال

به دورانی که پستی رســـم دنیاست           و پارینت بــِـه است از لحظه و حال

در این افــــزایشی کاندر رکود است           در این فنجان که خالی گشته از فال

مقدس گشته شیطان، جای تدبیـــر           امور افتاده بر تشخیص رمـــّـــــال

در این حالی که روبــَـــه شیر نر را            ببندد از بر اغــــراض و امیـــــال

هر آن چه میل روبَــه، میل عالـــم            و می خواهد شـــــرافت را لگدمال

و ســـر را بی زبان خواهد، نیاندیش            فقط یک گوش خـالی، خسته و لال

ز لطفت ایزد یکتای دانــــــــــــا            خداوند زمیــــن و مال و آمـــــال

تو ای پروردگار مــــُــــلک هستی            تو ای بر هر چه خواهی فعل و فعال

کنون کز رستم و آرش خبـر نیست            و ایــران مانده و ضحاک و دجــّـال

بر این آتش که از شیطــــان فروزد            فرود آور تو بــــارانی مَـــلک بـال

زمستــــــــان بهرمان نوروز گردان            شکوفا کن بهــــارانی در این سال

                                                                                      غریبه

برخیز و به جمع آی که برنامه، مهیاست

                       هر فرد به جمعیّ و تکی از بر فرداست

مشکیّ غم از خانه دل نیک برون کن  

                         بنگر که کنون برف رخ ماه هویداست

سرخیّ انار ار طلبت هست٬ زجا خیز

                یک کاسه به برگیر و ...همین گوشه متکّاست

گر آمده سختیّ و تعب از چپ و از راست

                        از دیو هراسانی و گر سر پر سوداست

بگشای تو دیوان که به حافظ بزنم فال

                       کاو هر غزلش پاسخ صدگونه معماست

صد نکته بیاموز ز هر لفظ بزرگان

                  بنگر که از آن پس٬ ره تو روشن و پیداست

شش دانگ حواست همه شاداب کن امشب

                    کامشب همه شادیم و شعف در شب یلداست

                                                             غریبه

این روزها...

غریبه غم به دل دارد حزیــن است       به پشتش بار غـــــم خیلی وزین است

ملاجش میزبان پتک و ضربه ست       و ذهنش اسب غم را نعل و زین است

دلــــــش بدجوری از دنیــــا گرفته        سرش درگیرو با غم ها قریــــن است

و سوزش قلب و خونش را گرفته         وجودش شعله هایی آتشیــــــــن است

دو چشمش آسمــــانی پر ز ابرند          و گونه اشک ها را ســــرزمین است

دلش پر درد و ذهنش پر زتشویش        غـــــریبه، این روزها این چنین است

بى خیال

قلب من سوداى او را بى خیـــــال        چشم من سیماى او را بى خیال

گفته اند او را هــزاران سود هست       سود او سوداى او را بى خیال

بى خیــــال عشق و غم هایش بخند       خنده ولب هاى او را بى خیال

دست من خوکن به سرما بعد ازاین      دست او گرماى او را بى خیال

پـــــــر کشید از پشت بام خانه ات        آش پشت پـــاى او را بى خیال

ســـــر بلندى کن عقاب و باز باش       آن قد و بالاى او را بى خیــال

شعـــــــر مولانا و حافظ را بچسب       قیصر و نیماى او را بى خیـال

رفته دیگــــر ساحلش معلوم نیست       روى شن جاپاى اورا بى خیال

اومن اش با دیگرى یک ما شده ست      بى خیال آن ماى اورا بى خیال

                                                                               غریبه

در حلقه عشاق تو هیچ است وجودم

                        لیکن پر امّیدم و خواهندۀ جودم

افتاده به خاکم که دهی بار به خاکم

                        نامی دهی از تار کرم نیمۀ پودم

ازدوری وامّید کمی زردم وبس سرخ

             زین رنگ دوگانه ست که این گونه کبودم

گفتند تو را ای صنما گر نبود عشق

            من چوبم ازاین سوی وازآن سوی چوعودم

رویم سیه و شعله به سرتاسر جانم

                   می سوزم و خاکسترم و آتش و دودم

گویم به تو این گفته گزاف است به جانت

              از توست مرا جان و تن و هستی و بودم

گر عشق تو در من نبود چیست هویت؟

                  بی عشق تو من هیچ نی ام هیچ نبودم

                                                     غریبه

من آهنگم پر از شور است و شـــــادم              ســــرم بی باده مخمور است و شادم

به دورم تــــار و تنبور و کمانچه ست             غمم گیتــــــار و سنتور است و شادم

رمی فا سل دولا سی سل دولا عشـــق             نوایم شور و ماهـــــور است و شادم

سراسر ضرب ورنگ و رنگ ونورم             حسودان چشمشان کوراست و شـادم

به دستی باده دیگــــــر دست من زلف              چنین رقصی برم جور است و شادم

حرارت دارم از ســـــــــر نور هستی              وجودم هم چو تندور است و شـــادم

پـــــــر از گرما پــــــــر از نور امیدم               سیــــــاهی از دلم دور است و شادم

سپاست مهربـــــــان زین حجم شادی!              زلطفت غصه در گور است و شادم

                                                                                                غریبه

سرم گرم است و دورازرمزورازم           جدا از باغ و راغ و سرو نازم

جدایم چشم هایم کــــور کور است            به خواهش شــــاغلم دائم نیازم    

چرا دائم سـرم در فکر روز است            به فکر سیب و انگور و پیازم؟

نمی دانم چـــــــرا آشفتگی هاست            که غالب گشته بر روح بسازم

نمی دانم در این آشفته بـــــــازار             چه بفروشم چه بردارم بسازم

کمی دل دل کمی رسوا شدن کــو             کمی مردن کمی تنهـا شدن کو

کمی من را سوا کردن از این من             مثال قطـــــره در دریا شدن کو

کمی خلوت کمی دوری گـــزیدن              کمی خالی از این دنیا شدن کو

کمی جانم؟ ... فدای تار مویت...              کمی دیوانگی شیدا شدن کــــو

کمی در اوج دست از دون گرفتن             کمی دیروز را فردا شدن کــو

                                                                                    غریبه

من تورا دائم قداست می کنم با من بمان

                       با طلی؟ حق را لباست می کنم با من بمان

می شوم آیینه هایی در تقابل رو به رو

                          بی نهایت انعکاست می کنم با من بمان

خارمیگردم چوتیغی دوروبرت جامیشوم

                  ازتوچون یک گل حراست می کنم با من بمان

من خسیسم! چشم تواین سووآن سو میدود

                  من که در رنجش خساست می کنم با من بمان

چشم میدوزی به سویی بیحواسی گاه گاه

                        من حسادت با حواست می کنم با من بمان

جوربس کن! جمع کن جانم بساط کشتنم

                    هی نگو چون گل پلاست می کنم! با من بمان

دردلم جا کرده ای جا در دلم وا کرده ای

                          باش عمرم! التماست می کنم با من بمان

                  غریبه

کوچکم خــــــــــردم ولی دستان من بر دامنی       در بزرگی یکــــّــه و در دستگیری دیدنی

در جهان بر هـــــرجهت جاری بود الطاف تو      آشکارا یا که پنهان از نظــــــــــر، نادیدنی

ابرها پــــــــــُـر می کنی بر بادها آن گه سوار     از پی اش بــاران وخاک ودانه های رستنی

سخت گیری گاه و بعدش راحتی همراهم است     یسرهایی از حــــــــــریر و عسرهایی آهنی

یسر اگر آید فراموشت کنم در وقت عســـــــر      گویمت گــــــــــَــشتی پدر از بهرم اما ناتنی

مـِــهرت اما بی نهایت بخششت دریا بـــــُـــود      خوب هایم می نهی پس زشت ها برمی کـَنی

حاتم ار اندر کرم در نام خود طـــــــــایی بود       از الف تا یـای بخشش نزد تو چون ارزنی

ناگهان رخ می دهی اکسیــــــــر نابم می دهی    غرقه در اشکم که مُهرت بر سرشکم برزنی

از منم ها می رهم حــــل می شوم در مهر تو     می شوم پیدا و گم در کوی و در هر برزنی

                                                                                                غریبه

دختـــــری تنها کنارش جدول است

      همدمش جایش تبــــــارش جدول است

دفتر و درس و کتــــــاب و نیمکت

       مبصــــــــر و آموزگارش جدول است

شهر سربی بی عروسک نانجیب

         با خبـــــــر از روزگارش جدول است

عمــــــــر گل دارد گلی با ده بهار 

        شاهد این ده بهـــــــــارش جدول است

شهرداری می رسد بسته ست راه

        راه دررو... الفــــــرارش جدول است

در شبی بـــــرفی شب یاران گرم

          دخترک خیس است ویارش جدول است

نا توانش کرده سرما قبل مــــرگ

        او فکــــــوس چشم تارش جدول است

   غریبه

دست، خالی! پــــاکتی از هیچ پر

         مرد تنها پاپتی از هیچ پـــــــر

دست هایش فــــــروکرده ست در

         جیب های ژاکتی از هیچ پـــر

هرنگاهی مثل پتکی بــــر سرش

         می خورد با قدرتی از هیچ پر

زندگی را بی جهت بگذاشته ست

         بر سر بد عــــادتی از هیچ پر

رانده استش از میان مردمـــــان

         برده اش در عزلتی از هیچ پر

روز میلادش سقوطی کــــرد تلخ

         رفتـــه او در حالتی از هیچ پر

در گزارش گفته شد رسمـا که او

         کشته شد با آلتی از هیچ پـــــر

                                    غریبه

حس قشنگى است پـــــراکنده شدن ناگهان         کوک شدن مطــرب و خواننده شدن ناگهان

خسته و دلمرده و سرخورده به کنجى فرو        عاشق و... دلشوره و سرزنده شدن ناگهان

حســرت و اندوه دمادم غم و سردىّ و درد        شاد شدن خوشدل وخوش‌خنده شدن ناگهان

سنگ و فلز جامد و بى حرکت و آرام خو         آب شدن مـــــــــــایع و جنبنده شدن ناگهان

بى ‌خبر از کار جهان خفته و در فکر مرگ       حال به حالى شدن و زنده شدن نـــــــاگهان

سرور و سالار، پـــــــر از دبدبه و کبکبه         دیدن یک چشم و ورا بنــــــــده شدن ناگهان

پشت جهان خاک و فتوح از پس هم دائمـا          رام و نجیب از همـــــه بازنده شدن ناگهان

سرعت بسیار به هر راه و به هر پیچ و بعد...   در خم او ترمز و..... یک دنده شدن ناگهان

جمع و به سامان ، متمرکز که ... نـــــه!          حس قشنگى است پراکنده شدن ناگهــــــان

                                                                                                غــــــــــریبه

پنجمین تن

یامحمد یــــــــا علی یا فاطمـــــــه

           یا حسن پس یــــا حسین و خاتمه

پنج تن، آل عبـــــــــــــا پنج آفتاب

         پنج مولا، پنج گویای کتــــــــاب

هریکی شان یک شعاع از نورحق

         هریکی با یک روش منصورحق

نصر گفتم ناصــــــرم آمد به ذهن

          آن ندای«هل من»ام آمد به ذهــن

آن ندایی آمدم کـــــــــــز درد بود

           در نگاه و در دل یک مـــرد بود

مرد یعنی یک نفر نامش حسیـــن

          کاو محمــــد را بود نور دو عین

یک نفر کاو مهربان است از ازل

          می کند بهرت اجل جام عســــل

می خورد غم بهر آن صدها عدو

           درد گمراهیّ آنـــــــــــان درد او

مرد یعنی حنجـری گر تیر خورد

          اصغرازخون گلو گرشیر خورد

اشک خود بردار و پشت خیمه ها

        هق هقت گم کن میـــان شیهه ها

قبــر کوچک بهر کودک کنده کن

          قلب هامان از الم آکنده کــــــــن

مرد یعنی چشم بر اکبــــــر بدوز

          در تب و تشویش آن رعنا بسوز

اشبه الناست اگر فریــــــــاد کرد

          کای پدرمن تشنه کامم روی زرد

بوسه ای برچشم و بررویش بزن

         گو برو سوی دوصد شمشیر زن

مــــرد یعنی کودکان گر تشنه اند

         مشک ها گر جای تیر و دشنه اند

روی ماه ار جای آب آمد به خاک

         بینی عبــاس از پس ادرک اخاک

دست خیس وشرم ولبهایی که اشک

      می دهد آبش چو یک سوراخ مشک

مرد یعنی گربه این سرسنگ خورد

      تو مپنداری سرم بر سنگ خورد

من حسینم پور خرد مـــــرتضی

          کار من احیای دیــــــن مصطفی

خواستم معروف ومنکربود وبس

         امــر و نهی الله اکبــر بود و بس

مـــــرد یعنی بعد این جور و جفا

         بـــــــــاز بگذاری رهی بر اشقیا

با ندایی راه بگشاییّ و بـــــــــاز

          راه توبه بر شما باز است بــــاز

یک کلام آری که شاید وارهند

            زین گره ها و عقد زنجیر و بند

مرد یعنی ای شمایان بر زمین

            این زمان یا در زمان های پسین

کربلا تا روز رستاخیز هست

             فکرکردی نیست راهی؟ خیز هست

می گشایم بهرتان اینک دری

              نیست آیا یک نفر یاری گری؟

                                                 غریبه

به پارسا کوچولوی گل

آمده ست از سوی یزدان پارسا           یک پسر چون ماه تابان پارسا

از پدر وز مادری نیکو سرشت           مهربان و نیک وشادان پارسا

یک پسر دردانه و همچون عسل          لپ گلی زیبا و خندان پارسا

بردیا، پرهام و ماهان نیست او           منتخب شد بین آنان پارسا

خواهم از پروردگار بی مثال              بهرت اینگونه بدین سان پارسا

باد بازویت چو رستم در نبرد             جان تو هم چون سلیمان پارسا

باشی اندر علم و دین و در کمال          بهترین در بین انسان پارسا!

                                                                            غریبه

مالکم کل جهان را مالکم                   آه از این فقرم از این اموال کم

آن من بی چشم تو خاکستراست          دشت فقرم زعشق تو خاکش تراست

می دوم این سو و آن سو طالبت        تا ببوسم چشم و گیسوی و لبت

وه  چه بالی گشته این یک بالکم         بس که من مشتاق آن یک خالکم

می پرم پرواز و پرها باز باز              نی کلاغم نی چو غازم نی چو باز

نی چو آنان بل چو آنان بوده ام          بلبلان را شاه شاهان بوده ام

کرم ابریشم بدم در پیله ای                گفت با من پیله: تو! بد پیله ای

تو چه دانی هرم داغ آتشش؟             یا کمان و تیر همچون آرشش؟

هم چو ققنوسی چو جانم سوختم        شعله ام را رنگ چشمت دوختم

حال، من پروانه ام بی تاب تو            رستمی گر، این منم سهراب تو

کاش بگذاری بگردد ماجرا                قبل کشتن کاش بشناسی مرا

شاکرم یکتای بی همتای را                عاشق بر عرش خود استای را

مهربانی کز کرم وز لطف خویش        آفرید این جسم ودست و پای را

راه روییدن نمود آنک به گل              کوچک زیبای روح افزای را

آفرین بر او که از هیچ و عدم             آفریده ست آن گِل و این لای را

پس برآورد از پس هر برق، رعد        تا بگوید هوی و آنگه های را

با شقایق خواست تا از هر دهان          بی درنگ آرد هزاران وای را

من نمی دانم چرا با هر بهار              قصد دارد تا ببرد نای را        

چون شکوفاییّ هر موجودکی             می ستاند جان هر بینای را

هر طرف زیبایی اش رخ می دهد        صرفاً او نحوی از آن انحای را

بر جهان بنمود صدها شکل پاک         بهر عاقل در نهاد امضای را

می کند همراهی ات تا بشنوی            این کلامش کاو «نرو باز آی» را

داشتم کاش ازخودم جانی که من         جان دهم سلطان شیرین رای را